خدای عشق

از پهلويي کبود، وَ چشمي بر آمده

حتي صداي لنگه ي در هم در آمده

جاي لگد، اصابت سيلي و ميخ در

آه اي خدا چه بر سر اين پيکر آمده

ملجم گرفته است مگر دست را به پيش

يا بر فراز نيزه ي کوفي سر آمده

کاري بکن امام علي، اي خداي عشق

تا پشت درب خانه ي تو خيبر آمده

ميخ سه شعبه بوده مگر يا عمود، اين

يا اينکه باز حرمله ي ديگر آمده

نيزه نداشته است، جسارت نمي کنم

شايد که او براي سر مادر آمده

نيزه نداشته است، خدايا مرا ببخش

يا شايد او براي سر حيدر آمده

مادر خدا بخير کند، خواب ديده ام

مادر بگو براي چه پيغمبر آمده

حتي صداي لنگه ي در هم در آمده

از پهلويي کبود، وَ چشمي بر آمده

فاطمیه

اي از نفست واژه ی مادر متجلّي

از هر قدمت سوره ی كوثر متجلّي

اي دختر خورشيد خداوند هميشه

چشمان تو با عشق پيمبر متجلّي

اشك از غم شب روي زمين سيل سروده

در شرح غمت ناله ی حيدر متجلّي

تشييع تو در خواب ملائك همه بي تاب

بر دوش حسن ياس معطّر متجلّي

در كرب و بلا بودنت اثبات بهشت است

هفتاد و دو گل غنچه ی پرپر متجلّي

در هشت بهاري كه شكفتند شهيدان

سربند تو «يا فاطمه» بر سر متجلّي

هر فاطميه حك شده اين شعر خداوند

هر چشم كه در غربت تو تر متجلّي

اين جمعه دلم جاده به جاده پر باران

ديدار تو با منجي آخر متجلّي

گوشه ی چادر

نه پدر آن رخ با ماه، قرین را بوسید

آسمان خم شد و پیش تو زمین را بوسید

عقل در محضر تو جرأت تردید نداشت

کفر در پای تو افتاد و یقین را بوسید

کهکشان آمد و پایین تر از آن خانه نشست

جبرئیل آمد و آن عرش برین را بوسید

بارها موقع برگشت از این خانه به عرش

ماه بال و پر جبریل امین را بوسید

بارها بر سر سجّاده به هنگام سجود

خاک پیشانی آن زهره جبین را بوسید

هر نسیمی که زد از جانب افلاک به خاک

گوشه ی چادر آن خاک نشین را بوسید

حلقه از روز ازل بود در انگشتانش

تا علی آمد و آن دست و نگین را بوسید

"عشق پیدا شد آتش به همه عالم زد"

عشق زانو زد و آن ماه ترین را بوسید

غزلم خیس شد از گریه ی من... یعنی اشک

شعر این شاعر شرمنده ترین را بوسید

از بیم و امید عشق رنجورم

از بیم و امید عشق رنجورم

     آرامش جاودانه می خواهم

     بر حسرت دل دگر نیفزایم

     آسایش بیکرانه می خواهم

                                     پا بر سر دل نهاده می گویم

                                     بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر

                                     یک بوسه ز جام زهر بگرفتن

                                     از بوسه آتشین او خوشتر

                                                              پنداشت اگر شبی به سر مستی

                                                              در بستر  عشق  او  سحر کردم

                                                              شبهای  دگر که  رفته از عمرم

                                                               در دامن دیگران  به  سر  کردم

     دیگر نکنم ز  روی   نادانی

     قربانی  عشق او  غرورم  را

    شاید که چو  بگذرم از  او یابم

    آن گمشده شادی و سرورم را

                                             عشقی که تو را نثار ره کردم

                                             در سینه دیگری نخواهی یافت

                                              زان بوسه که بر لبانت افشاندم

                                             سوزنده تر آذری نخواهی یافت

                                                                           در جستجوی تو و نگاه تو

                                                                           دیگر ندود نگاه بی تابم

                                                                           اندیشه آن دو چشم رویایی

                                                                            هرگز نبرد زدیدگان خوابم

     دیگر به هوای لحظه دیدار

     دنبال تو در به در نمی گردم

     دنبال تو ای امید بی حاصل

     دیوانه و بی خبر نمی گردم

                                        در ظلمت آن اتاقک خاموش

                                        بیچاره  و  منتظر  نمی مانم

                                        هر لحظه نظر به در نمی دوزم

                                         وان آه نهان به لب نمی رانم

                                                                       ای زن که دلی پر از صفا داری

                                                                       از مرد وفا مجو  مجو  هرگز

                                                                       او معنی عشق را نمی داند

                                                                       راز دل خود به او  مگو  هرگز

مرد ظهور

ما منتظريم از سفر، برگردي

يکروز شبيه رهگذر برگردي

با کاسه ي آب و مجمري از اسپند

ما آمده ايم پشت در، برگردي

وقتي سر شب که رفتنت را ديديم

گفتيم نمي شود سحر، برگردي؟؟

ما منتظر تو ايم آقا، نکند

يک جمعه غروب بي خبر برگردي

من گوشه نشين کوچه ي برگشتــم

اي کاش که از همين گذر برگردي

پرواز نمي کنيم از اينجا، بايد

در فصل نبود بال و پر برگردي

وقتش نرسيده است اي مرد ظهور

با سيصدوسيزده نفر، برگردي؟

اللهم عجل لولیک الفرج

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند

بلبل شوقم هوای نغمه خوانی می کند



همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دست

طاقتم اظهار عجزو نا توانی می کند



بلبلی در سینه می نالد هنوزم کاین چمن

با خزان هم آشتی و گل فشانی می کند



ما به داغ عشقبازیها نشستیم و هنوز

چشم پروین همچنان چشمک پرانی می کند



نای ما خاموش ولی این زهره شیطان هنوز

با همان شور و نوا دارد شبانی می کند



گر زمین دود هوا گردد همانا، آسمان

با همین نخوت که دارد آسمانی می کند



سالها شد رفته دمسازم زدست اما هنوز

در درونم زنده است و زندگانی می کند



با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من

خاطرم با خاطرات خود تبانی می کند



بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی

چون بهاران می رسد با من خزانی می کند



طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند

آنچه گردون می کند با ما نهانی می کند



می رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان

دفتر دوران ما هم بایگانی می کند



"شهریارا" گو دل از ما مهربانان نشکنید

ورنه قاضی در قضا نامهربانی می کند

 

شــــــــــــهــــــــــــریــــــــــــــار

چند شعر زیبا

روزگار عشق و روزيها گذشت

مرغ بخت ما از اين صحرا گذشت

آن صفاي خنده ها از لب گريخت

آن بهار عشق بي پروا گذشت

آدمي در رنج و غربت رنگ باخت

بس كه تنها آمد تنها گذشت

خاطرم اصلا روي آرامش نديد

عمر ما چون موج بر دريا گذشت

در سخن بودم شبي با آينه

گفتم آن خنده مستي بخش كو؟

گفت خوابي بود چون رويا گذشت

-------------------------------------

گفتي كه مرا دوست نداري گله اي نيست

بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست

گفتم كمي صبر كن و گوش كن به من

گفتي كه بايد بروم حوصله اي نيست

پرواز عجب عادت خوبيه ولي حيف تو رفتي

و دگر اثر از چلچله اي نيست

گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آن وقت

رفتي خدا باشد پشت پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

---------------------------------

يادت اي دوست بخير

بهترينم خوبي؟

خبري نيست ز تو ؟

دل من مي خواهد

كه بدوني بي تو

 كه دلم اندازه دنيا تنگ است

مي سپارم همه زندگيت را به خدا

خود را به كه بسپارم ؟

وقتي كه دلم تنگ است

پيدا نكنم همدل

دل ها همه از سنگ است

گويا كه در اين والي

از عشق نشاني نيست

گر هست يكي عاشق

آلوده به صد رنگ است

منبع : http://milad-web.blogfa.com